وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿۴۰﴾فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۴۱﴾
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ﴿۴۲﴾
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا ﴿۴۳﴾
إِلَى رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا ﴿۴۴﴾
بر اساس تفسیر المیزان، این آیات به روشنی دو سرنوشت کاملاً متضاد را ترسیم میکنند. آیات ۴۰ و ۴۱ مؤمنان راستین را توصیف میکنند که با دو عمل برجسته مشخص میشوند: نخست، «خوف از مقام پروردگار» که ترسی همراه با تعظیم و شناخت از عظمت خداوند است و انسان را از معصیت بازمیدارد، و دوم، «بازداشتن نفس از هوس» که به معنای مهار تمایلات حیوانی و پست است. این دو صفت، لازم و ملزوم یکدیگرند و پاداش این گروه، بهشت به عنوان آخرین و والاترین جایگاه است. سپس در آیات ۴۲ تا ۴۵، پاسخ به سؤال مشرکان درباره زمان وقوع قیامت داده میشود. خداوند خطاب به پیامبر(ص) میفرماید که «تو را چه به ذکر و گفتگو درباره آن؟»، زیرا دانش دقیق آن نزد پروردگار تو است و پایان همه امور به سوی او بازمیگردد. وظیفه تو تنها بیم دادن کسانی است که از وقوع آن هراس دارند؛ یعنی کسانی که این هشدار در دلشان اثر میگذارد و برای آن آماده میشوند. بنابراین، این آیات بر محوریت تقوا و پرهیز از هوسها برای نجات تأکید کرده و دانش قیامت را امری غیبی و در اختیار خدا میدانند، و نقش پیامبر(ص) را به عنوان بیمدهنده روشن میسازند.
به رایحه زندگی بپیوندید
رایحه زندگی مؤمنین راستین قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
