وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا ﴿۳۲﴾
وَالسَّلَامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا ﴿۳۳﴾
ذَلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذِي فِيهِ يَمْتَرُونَ ﴿۳۴﴾
مَا كَانَ لِلَّهِ أَنْ يَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ سُبْحَانَهُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ﴿۳۵﴾
طبق تفسیر المیزان، این آیات از سوره مریم که از زبان حضرت عیسی(ع) بیان شده، بر چند محور اصلی تأکید دارد: نخست توصیف عیسی(ع) به عنوان بندهای نیکوکار نسبت به مادرش و دور از هرگونه روحیه استکباری و شقاوت، که نشاندهنده جایگاه انبیاء به عنوان بندگان مطیع خداوند است. سپس سلام و امنیت الهی در سه مرحله سرنوشتساز (تولد، مرگ و قیامت) به او داده میشود که نشانهای از مقام قرب و عنایت خاص پروردگار به وی است، ولی هرگز به معنای الوهیت او نیست. علامه با استناد به آیه «ما کان لله أن یتخذ من ولد» به شدت هرگونه اعتقاد به فرزند داشتن خداوند را رد کرده و آن را با شأن تنزیهی ذات اقدس الهی ناسازگار میداند؛ چرا که خداوند برای تحقق اراده خود تنها به امر «کن فیکون» نیاز دارد و نیازی به فرزند ندارد. در پایان، عیسی(ع) با بیان «وإن الله ربی وربکم فاعبدوه» بر یگانگی پروردگار و همه انسانها تأکید کرده و عبادت خداوند یکتا را راه راست میخواند.
#استاد_شحات _کبیر
#قرآن_در_زندگی
سوره مریمرایحه زندگیشحات انور حضرت عیسی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
