كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا ۚ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ
این آیه از سوره مائده (آیه ۶۴) در یک ساختار دوگانه واضح، تقابل میان اراده معطوف به شرّ دشمنان (یهود) و اراده الهی در خنثیسازی آن را به تصویر میکشد. علامه طباطبایی با تحلیل لغوی-سیاقی واژههای کلیدی «أوقدوا» (آتش افروختند) و «أطفأها» (خاموشش کرد) استدلال میکند که این افعال، حاکی از عمق برنامهریزی و تلاش مستمر گروهی از یهود (خصوصاً بزرگان و صهاریف آنان) برای ایجاد جنگ روانی، نظامی و فتنهانگیزی علیه جامعه نوپای مسلمانان است؛ برنامهای که در قالب «إِیطَاءُ الْفِتْنَةِ» (افروختن فتنه) و با ابزارهایی مانند نقض عهد، شایعهپرانی، تحریک قبایل و ائتلاف با مشرکان پیگیری میشد. اما فعل «أَطْفَأَهَا اللَّهُ» بهصورت مطلق و بدون قید، بیانگر حتمیّت شکست این توطئهها توسط مشیّت الهی است، به گونهای که هرگونه آتشافروزی آنان محکوم به خاموشی است. در بخش دوم آیه، عبارت «وَیَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَسَادًا» به عنوان یک توصیف حال (حالیه) عمل میکند که نشان میدهد این جنگافروزیها، تجلّی و بخشی از یک روحیه و رویکرد وجودی آنان برای گسترش فساد سیستماتیک در زمین است؛ فسادی که طبق تفسیر المیزان، تنها به قتل و غارت محدود نمیشود، بلکه هرگونه اقدام برای برهم زدن نظم الهی،
#سوره_مایده
دشمنی یهودرایحه زندگی دشمن شناسیسوره مائده قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
