وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَى بِإِذْنِي وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ﴿۱۱۰﴾
بر اساس تفسیر المیزان علامه طباطبایی، این آیه (آیه ۱۱۰ سوره مائده) بخشی از خطاب الهی به حضرت عیسی (ع) در روز قیامت است که نعمتها و معجزات دادهشده به او را یادآوری میکند.
این معجزات — که شامل آفرینش پرندهای از گِل با دمیدن روح در آن، شفای کور مادرزاد و مبتلایان به بیماری پیسی، و زنده کردن مردگان میشد — همگی به «اذن» و فرمان ویژه خداوند انجام میگرفت و نشاندهنده قدرت الهی و تأیید عیسی (ع) به عنوان پیامبر بود.
با این حال، گروهی از بنیاسرائیل با وجود مشاهده این معجزات روشن، از روی عناد و تکبر، آنها را انکار کردند و به سحر متهم ساختند.
علامه طباطبایی بر این نکته تأکید دارد که ذکر مکرر «بِإِذْنِي» بیانکننده این حقیقت است که منشأ همه این کرامات، اراده و مشیت خداوند است و عیسی (ع) تنها مجرای اذن الهی بود.
این آیه هم نشانه روشنی بر نبوت عیسی (ع) و هم گواهی بر سرپیچی و انکار حقیقت توسط کافران است.
#سوره_مائده
#عبدالباسط
شبکه اجتماعی
اذن خدا انکار حقیقتعیسی معجزات سوره مایده رایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
