وَخَشَعَتِ الْأَصْوَاتُ لِلرَّحْمَنِ فَلَا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْسًا ﴿۱۰۸﴾يَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلًا ﴿۱۰۹﴾يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا ﴿۱۱۰﴾ وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا ﴿۱۱۱﴾
بر اساس تفسیر المیزان، این آیات از سوره طه (۱۰۸-۱۱۱) به توصیف حالات خلائق در روز قیامت و عظمت حضرت حق میپردازد. در آن روز، همه اصوات در پیشگاه الرحمان خاشع و خاضع میگردند و هیچ صدایی جز همس و زمزمه به گوش نمیرسد، چرا که هیبت، همه صداها را در خود مستهلک میسازد. شفاعت در چنین روزی جز برای کسانی سودمند نخواهد بود که الرحمان به آن اذن داده و گفتارشان مورد رضایت اوست، و این شفاعتپذیران، کسانی هستند که توحید و کلمه طیبه را تحقق بخشیدهاند. سپس آیه بعدی به وسعت علم الهی اشاره میکند که بر همه امور گذشته و آینده احاطه دارد، در حالی که موجودات قادر به احاطه علمی بر ذات مقدس او نیستند. در نهایت، همه صورتها در برابر «حی قیوم» - که زنده ذاتی و قائم به ذات خویش و برپادارنده تمام موجودات است - خوار و زبون میگردند و هر که بار ظلم (شرک یا ستم) را حمل کرده، ناکام و زیانکار خواهد بود.
#سوره_طه
سورهطهتوصیف قیامت رایحه زندگی تفسیر المیزان قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
