إِنِّي وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ ﴿۲۳﴾
وَجَدْتُهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ ﴿۲۴﴾
آیات (نمل: ۲۳-۲۶) در یک ساختار هدایتگر، سیر از مشاهده یک جامعه مادیِ مشرک تا اثربُنانی توحید را ترسیم میکند. گزاره «إِنِّي وَجَدتُّ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ» حاکی از نظام سیاسی مستحکم اما ناقصی است که «عرش عظیم» نماد قدرت مادی و فناپذیر آن است. این نظام به رغم برخورداری از تمکن («أُوتِيَتْ مِن كُلِّ شَيْءٍ»)، به دلیل انحراف شناختی بنیادین («يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ») سقوط کرده است. علامه «تَزْيِينِ الشَّيْطَانِ» را فرآیند آراستن باطل در قالب حق میداند که به محرومیت از شناخت راه هدایت (توحید) میانجامد. نتیجه گیری نهایی، آیه «رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ» به عنوان تاج این استدلال، عرش حقیقی و نامتناهی الهی را در مقابل عرش مجازی و محدود ملکه سبا قرار داده و حاکمیت مطلق (ربوبیت) را تنها از آنِ ذات احدیت میداند که معنی «لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ» را تحقق میبخشد.
#سوره_نمل
ملکا سباسوره نمل رایحه زندگیهدهد قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
