وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ ﴿۲۳﴾وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ ﴿۲۴﴾
علامه طباطبایی با استناد به سیاق آیات و روایات معتبر، این دو آیه را در مقام دفاع از صدق گفتار پیامبر اکرم(ص) در دریافت وحی و نفی هر گونه اتهام به ایشان میداند.
آیه «وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ» (به یقین او [پیامبر] را در افق آشکار دید) اشاره به رؤیت فرشته وحی توسط پیامبر(ص) در افق روشن و واضح (ملکوت) دارد. این مشاهده حسی و شهودی، نشانهای بر حقانیت ارتباط ایشان با عالم غیب و اصالت منبع وحی است. در ادامه، آیه «وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ» (و او بر [ابلاغ] غیب بخیل نیست) به این معناست که پیامبر(ص) هرگز در ابلاغ آنچه از غیب (وحی) دریافت کرده کوتاهی یا دریغ نکرده و تمام آن را بدون کم و کاست به مردم رسانده است. کلمه «ضنین» به معنای بخیل و مضنون (متهم) است و در اینجا هر دو معنا منتفی میشود: هم پیامبر در ابلاغ بخیل نبوده و هم نسبت خیانت در نقل وحی به او بیاساس است.
علامه با توجه به آیات قبل و بعد، این دو آیه را پاسخی به شبهات مشرکان میداند که پیامبر(ص) را متهم به افترا یا جنون میکردند؛ بنابراین، مشاهده واضح فرشته وحی توسط پیامبر، دلیل بر واقعی بودن ارتباط او با غیب است و نفی بخل و خیانت، تأکیدی بر امانتداری کامل ایشان در انتقال وحی است.
#سوره_التکویر
به رایحه زندگی بپیوندید
شبکه اجتماعی قرآن گرام
سوره التکویر یامبر وحی رایحه زندگی عبدالباسط قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
