وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِكَ غَدًا ﴿۲۳﴾
إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ وَاذْكُرْ رَبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هَذَا رَشَدًا ﴿۲۴﴾
هیچ کس از فردایش خبر ندارد.
بر اساس تفسیر المیزان، این آیات از سوره کهف (آیات ۲۳-۲۴) درسهای مهم تربیتی و توحیدی را بیان میکنند. آیه نخست مؤمنان را از قاطعیت در بیان برنامههای آینده بدون استثنای مشیت الهی (إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ) بازمیدارد، چرا که انسان از علم به غیب و وقایع آینده بیبهره است و هر عملی در گرو خواست خداوند است. این نهی، هم شامل امور دینی و هم امور دنیوی میشود و تأکیدی است بر وابستگی وجودی انسان به اراده الهی در هر لحظه. سپس آیه بعد تأکید میکند که اگر فراموش کردی این استثنا را بگویی، به محض به یاد آوردن، پروردگارت را یاد کن و با گفتن «إِنْ شَاءَ اللَّهُ» آن را جبران نما. در پایان، آیه با اشاره به داستان اصحاب کهف، پیامبر را به توکل و امیدواری فرامیخواند که پروردگارش او را به راهی استوارتر و نزدیکتر به رشد و هدایت رهنمون کند. این فراز بهطور کلی بر ضرورت تواضع در برابر علم و مشیت الهی، پرهیز از هر گونه خودبسندگی در برنامهریزیها، و تذکر دائم به ذکر خداوند حتی در موارد سهو و فراموشی تأکید میورزد.
#سوره_کهف
رایحه زندگیقطعیتآینده سوره کهف قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
