فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ
بر اساس تفسیر المیزان، این آیه از سوره انعام (آیه ۴۴) به تشریح سنت الهی «استدراج» و عذاب تدریجی اقوامی میپردازد که با وجود دریافت تذکرات الهی، عمداً آنها را نادیده گرفته و به فراموشی سپردند. علامه طباطبایی با استناد به سیاق آیات، توضیح میدهد که «نِسیان» ذکر شده در آیه به معنای ترک آگاهانه و غفلت اختیاری از آیات الهی است، نه فراموشی غیرعمد. در پی این رویگردانی، خداوند درهای نعمتهای مادی و ظاهری (از جمله ثروت، قدرت و رفاه) را به روی آنان میگشاید تا زمینه فزونطلبی و غرور ایشان فراهم شود. این گشایش، به عنوان «استدراج» یا گرفتار کردن تدریجی در دام غفلت و طغیان تفسیر میشود. هنگامی که آنان به طور کامل در نعمتهای دنیوی غرق و دچار فرح و شادمانی مغرورانه میشوند، عذاب الهی ناگهانی (بَغْتَةً) آنان را فرا میگیرد. در این مرحله، چنان در بنبست و درماندگی (إبْلِاس) فرو میروند که هیچ راه فرار یا چارهای برای جبران نمییابند و امیدشان به کلی قطع میگردد. این فرآیند، نشاندهنده کیفر تکاملیافته الهی برای جوامع طغیانگری است که آگاهانه حق را وانهاده و استحقاق عذاب استدراجی را فراهم میکنند.
#سوره_انعام
#قاری_محمود_علی_البنا
به رایحه زندگی بپیوندید
شبکه اجتماعی قرآن گرام
استدراج علی البنا رایحه زندگیسوره انعام قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
