إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنْثُورًا ﴿۱۹﴾
وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا ﴿۲۰﴾
بر اساس تفسیر المیزان، آیات ۱۹ و ۲۰ سوره الانسان به توصیف دو صحنه هممرتبط از جهان آخرت میپردازد. در آیه نخست، بهشتیان با تشبیه زیبای «لؤلؤ منثور» (مرواریدهای پراکنده) توصیف میشوند که این تصویر، حاکی از درخشش، پاکی ذاتی و نظم هنرمندانه ایشان است؛ گویی آنان گوههایی هستند که نور ایمان و عمل صالح از چهرههاشان ساطع است و در مقام و مرتبتی والا و آراسته قرار گرفتهاند. سپس در آیه بعد، نگاه از اشخاص به کل منظره بهشت معطوف میشود و صحنهای عام از «نَعیمًا» (نعمت فراگیر و همهجانبه) و «مُلْکًا كَبِیرًا» (حاکمیت و سلطنتی عظیم) را به تصویر میکشد. این ترکیب نشان میدهد که ساکنان بهشت، افزون بر برخورداری از انواع نعمتهای مادی و معنوی که هرگونه رنج و نقصانی را از ایشان زدوده، از مقام و عزتی سترگ نیز برخوردارند و به عنوان صاحبان اختیار و کرامت، در آن قلمرو پهناور سکنی گزیدهاند.
#سوره_الانسان
به رایحه زندگی بپیوندید
سوره الانسانوصف بهشتیانرایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
