ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا ﴿۱۱﴾ وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَمْدُودًا ﴿۱۲﴾وَبَنِينَ شُهُودًا ﴿۱۳﴾ وَمَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيدًا ﴿۱۴﴾ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿۱۵﴾ كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا ﴿۱۶
بنا بر تفسیر المیزان، آیات سوره مدثر به شدت با یکی از سرکشان مشرک قریش (ولید بن مغیره) سخن میگوید. خداوند خطاب به پیامبر(ص) میفرماید: «مرا با آن کسی که تنها آفریدم واگذار»؛ اشاره به این که او در آغاز، فقیر و تنها آفریده شد. سپس نعمتهای مادی فراوانی به او عطا کردم؛ «مالی گسترده» و «پسرانی فراوان» که در مجالسش حاضر میشدند و او را عزت میدادند. همچنین «همه چیز را برایش هموار و آماده ساختم» تا زندگی آرام و مرفهی داشته باشد. اما او با وجود این همه نعمت، «طمع میبندد که بر نعمتهایش بیفزایم» و انتظار دارد بیشتر به او ببخشم. آیات با تأکید میفرمایند: «هرگز! چنین نخواهد شد» زیرا او «همواره در برابر آیات و نشانه های ما سرسخت و دشمنی کننده بود». در نتیجه این عناد، خداوند او را به عذابی سخت دچار خواهد کرد: «به زودی او را وادار به بالا رفتن از سربالایی سخت و طاقت فرسایی (در دوزخ) خواهم کرد». این مجازات به خاطر تفکر و برنامه ریزی غلط اوست؛ «او (در مورد قرآن) اندیشید و سنجید» و آن را سحر خواند. پس «مرگ بر او باد! چگونه سنجید و داوری کرد»؟ این جمله نفرین و خواری برای اوست، چرا که حقیقت را انکار کرد و به جای اذعان، بهانه
جویی نمود و آیات الهی را جادو نامید.
#بهانه_جویی
#سوره_مدثر
بهانه جوییسوره مدثرتفسیرالمیزانرایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
