مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَا يُبْصِرُونَ ﴿۱۷﴾
طبق تفسیر المیزان، این آیه (بقره، ۱۷) به توصیف حال منافقان میپردازد و وضعیت آنان را به کسی تشبیه میکند که آتشی افروخته تا راهش را روشن کند، اما هنگامی که آتش اطراف او را نورانی کرد، خداوند نورشان را میبرد و آنان را در تاریکیهایی رها میکند که چیزی نمیبینند.
این تشبیه نشان میدهد منافقان ظاهراً به دنبال هدایت (مانند روشنایی آتش) هستند و با انگیزههای مادی یا اجتماعی به اسلام نزدیک میشوند؛ اما چون حقیقت ایمان در قلبشان نفوذ نکرده، این نور ظاهری پایدار نمیماند و سرانجام در بحرانها و آزمایشهای الهی، حقیقت نفاقشان آشکار میشود. در نتیجه، نه از نور حقیقی بهرهمندند و نه در تاریکیِ جهل قادر به دیدن راه نجات هستند. این حالت، عذابی است که خود با انتخاب دوگانهگرایی و دورویی بر خویشتن تحمیل کردهاند.
#سوره_بقره
منافقینسوره بقرهرایحه زندگی. المیزانتفسیر علامه طباطبایی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
