وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوْتِهَا لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ﴿۶۳﴾وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ ﴿۶۴﴾
بر اساس تفسیر المیزان، این دو آیه از سوره عنکبوت (۶۳-۶۴) به دو حقیقت کلیدی در نظام فکری اسلامی اشاره دارد. آیه اول با طرح پرسشی درباره «نزول باران» که موجب احیای زمین مرده میشود، به یک آزمایش شناختی میپردازد. آیه با تأکید بر رویکرد فطری-عقلی توحید، پاسخ خودکار مشرکان «الله» را نشانگر «علم حضوری» و «فطرت نخستین» آنها میداند که حتی با شرک ظاهریشان در تعارض است. این تقابل، نشان میدهد عدم تعقل («لَا يَعْقِلُونَ») آنها نه از نبود دانش، بلکه از غفلت از پیامدهای منطقی این شناخت ناشی میشود.
در ادامه، آیه دوم با تعریف زندگی دنیا به «لَهْو و لَعِب» بر «غایتگذاری» این عالم اشاره دارد: دنیا به خودی خود هدف نیست، بلکه صحنه ای گذرا برای آزمون است. در مقابل، اصطلاح «حیوان» برای آخرت – که از ریشه «حیات» گرفته شده – به «حیات ناب و پایدار» اشاره دارد که تمام ابعاد وجودی انسان در آن به کمال میرسد. این تقابل، پاسخی است به تناقض مشرکان: اگر آنها واقعاً به خداوند به عنوان «مُحیی» اعتراف میکنند، چرا زندگی گذرا (دنیا) را بر زندگی حقیقی (آخرت) ترجیح میدهند؟
#سوره_عنکبوت
قرآن گرام
باران زندگی دنیوی رحمت الهی سوره عنکبوت رایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
