كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ ﴿۲۶﴾وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ ﴿۲۷﴾وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ ﴿۲۸﴾وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ ﴿۲۹﴾إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ ﴿۳۰﴾
بر اساس تفسیر المیزان(آیات ۲۶ تا ۳۷) سوره قیامت به توصیف حالت سخت و جانکاه مرگ برای انسان کافر و نتیجه اعمال او در دنیا میپردازد. علامه با استناد به این آیات تأکید میکند که انسان تا زمانی که جانش به گلوگاه (تراقی) میرسد و مرگ را به صورت واقعی و حتمی میبیند، به طور کامل به حقیقت ایمان نمیآورد؛ اما در آن لحظه که اطرافیانش به دنبال راه چاره و نجاتبخشی (راق) میگردند، او یقین میکند که زمان جدایی (فراق) از دنیا فرا رسیده و مرگ با تمام سختیهایش (مانند پیچیدن ساق پاها به دور یکدیگر) او را دربرگرفته است. در اینجا مسیر نهایی انسان به سوی پروردگار (مساق) است و روشن میشود که چرا چنین عذابی سزاوار اوست: زیرا او در دنیا نه سخن حق را تصدیق کرد (صدق) و نه به نماز و عبادت پرداخت (صلی)، بلکه پیام الهی را تکذیب نمود (کذب) و از آن رویگردان شد (تولی) و با غرور و تکبر (یتَمَطَّی) به زندگی خود ادامه داد. علامه طباطبایی در پایان با اشاره به آیه "أَیَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ یُتْرَكَ سُدًی" تأکید میکند که انسان هرگز به حال خود رها نشده است، زیرا از نطفهای ناچیز آفریده شده و برای زندگی ابدی و پاسخگویی در برابر اعمالش در پیشگاه خداوند آماده میشود.
به رایحه زندگی بپیوندید
رایحه زندگیعاقبت کفر دنیاپرستی سوره قیامت قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
