سوره شمس سوگندهای متعدد را به تصویر میکشد. به خورشیدِ فروزانی که جهان را گرمایِ زندگی میبخشد، و ماهِ تابانی که در پیِ آن، شبهای تاریک را روشنی میدهد. سوگند به روزی که زمین را آشکار میکند و شبی که چون پردهای بر آن میافتد. سوگند به آسمانِ رفیع و زمینِ گسترده، و سوگند به آن ذاتِ حکیمی که همهچیز را به اندازه آفرید. اما اوجِ این سوگندها، سوگند به «نفسِ انسان» است؛ آن گوهرِ پاکی که خداوند آن را به زیبایی سرشت و میانِ فجور و تقوا، راهنمایش کرد. این همان نفسِ ارزشمندی است که امام صادق (ع) در تفسیرش فرمود: «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ» (هر کس خود را شناخت، پروردگارش را شناخته است). رستگاری در گروِ تزکیهی این نفس است؛ پاککردنش از تیرگیهای گناه و آراستنش به نورِ تقوا، همانگونه که امیرالمؤمنین (ع) فرمود: «نفس خود را با کارهای نیک تربیت کن، تا برایت عادت شود». وای بر کسی که این گوهر را با گناه و غفلت دفن کند و از مسیر فطرتِ الهی منحرف شود! جامعهی آرمانی در نگاهِ شیعه، جامعهای است که در آن، انسانها با الهام از این آیات، خود را از آلودگیها پاک میسازند و با تقوا، زندگی فردی و اجتماعی را به سمت عدالت و صلاح هدایت میکنند.این رمزِ رستگاری در دنیا و آخرت است.
سوره شمستزکیهنفسرایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
