قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا ﴿۱۰۹﴾ قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا ﴿۱۱۰﴾
بر اساس تفسیر علامه طباطبایی در «المیزان»، این دو آیه از سوره کهف بر محدودیت جهان مادی در مقابل وسعت و بیپایانی علم الهی تأکید میکنند. تشبیه زیبای کلمات پروردگار به مرکب دریا نشان میدهد که تمام منابع علمی مادی – حتی اگر به اندازه تمام اقیانوسها باشند – پیش از آنکه بتوانند احاطهای بر علوم بیپایان خداوند پیدا کنند، پایان مییابند و نابود میشوند. این موضوع بر سلطه مطلق و علم همهجانبه او به آنچه در آسمانها و زمین است، تأکید میکند.
سپس آیه دوم با هدایت پیامبر (ص) بر بشری بودن او تأکید میکند و نقش او را تنها در ابلاغ وحی محدود میداند. اساس عبادت، توحید خالص است. پس هر کس که به رستگاری آخرت امید دارد و آرزوی دیدار پروردگارش را دارد، باید عمل صالح – که شامل تمام اعمال مطابق با شریعت است – را با خالص کردن آن از هرگونه شرک ترکیب کند؛ به گونهای که عمل تنها برای خداوند واحد باشد.
#توحید
#سوره_کهف
به رایحه زندگی بپیوندید
توحیدسوره کهف رایحه زندگی قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
